در سالهای اخیر، اختلال و قطعی مکرر اینترنت به یکی از واقعیتهای ثابت فضای کاری در ایران تبدیل شده است. این مسئله، فراتر از یک مشکل فنی، پیامدهای جدی روانشناختی برای کارکنان دارد؛ بهویژه برای واحد منابع انسانی که عملکرد آن به ارتباط مستمر، دسترسی به سامانهها و تعاملات دیجیتال وابستگی مستقیم دارد.
افزایش استرس شغلی و احساس ناتوانی
کارکنان منابع انسانی در شرایط قطعی اینترنت با تعلیق ناگهانی فرآیندهای کلیدی مانند جذب نیرو، هماهنگی مصاحبهها، ثبت اطلاعات پرسنلی و پاسخگویی به کارکنان مواجه میشوند. این توقفهای غیرقابلپیشبینی، احساس از دست دادن کنترل، ناتوانی در انجام وظایف و فشار روانی مداوم را افزایش میدهد. در چنین شرایطی، استرس شغلی بهتدریج به یک وضعیت مزمن تبدیل میشود.
فرسودگی روانی و کاهش انگیزه
اختلال اینترنت موجب میشود حجم کارها در زمان اتصال مجدد بهصورت فشرده و انباشته بازگردد. این نوسان کاری، الگوی منظم فعالیت را برهم میزند و فرسودگی روانی، بیحوصلگی و کاهش انگیزه شغلی را در میان متخصصان منابع انسانی تشدید میکند. تکرار این چرخه، خطر فرسودگی شغلی (Burnout) را بهطور جدی افزایش میدهد.
تنشهای سازمانی و فشار نقش دوگانه
واحد منابع انسانی در زمان قطعی اینترنت اغلب به نقطه تماس نارضایتی کارکنان تبدیل میشود؛ درحالیکه خود نقشی در ایجاد این اختلال ندارد. پاسخگویی به اعتراضها، مدیریت انتظارات و توضیح محدودیتها، فشار عاطفی مضاعفی بر کارکنان این واحد وارد میکند و سلامت روان آنان را تهدید میکند.
ضرورت بازنگری در سیاستهای سازمانی
برای کاهش اثرات روانی اختلال اینترنت، سازمانها ناگزیرند به راهکارهای جایگزین بیندیشند: طراحی فرآیندهای آفلاین، شفافسازی انتظارات، حمایت روانی از منابع انسانی و پذیرش واقعیتهای زیرساختی کشور. توجه به سلامت روان منابع انسانی در شرایط اینترنت ناپایدار، شرط بقا و تابآوری سازمانهای ایرانی است.
