در شرایطی که اقتصاد ایران با تورم مزمن، نوسانات شدید ارزی و ریسکهای ژئوپلیتیک مواجه است، رویکرد سرمایهگذاری کسبوکارها باید از رشد تهاجمی به تابآوری هوشمند تغییر کند. در چنین فضایی، هدف اصلی حفظ نقدینگی، کاهش آسیبپذیری و ایجاد مزیت رقابتی پایدار است.
۱. سرمایهگذاری در نقدشوندگی و مدیریت سرمایه در گردش
اولویت اول، تقویت جریان نقدی است. بهینهسازی چرخه وصول مطالبات، کاهش موجودیهای راکد و مذاکره برای شرایط پرداخت بهتر با تأمینکنندگان، بازدهی بالاتری از بسیاری پروژههای توسعهای دارد. نگهداری بخشی از داراییها در ابزارهای پوششدهنده تورم مانند داراییهای فیزیکی یا ارزی میتواند ریسک کاهش ارزش پول را کنترل کند.
۲. دیجیتالسازی و کاهش هزینههای عملیاتی
سرمایهگذاری در اتوماسیون فرآیندها، سیستمهای ERP و فروش آنلاین، حتی در شرایط رکودی، توجیه اقتصادی دارد. تجربه رشد پلتفرمهایی مانند دیجیکالا نشان میدهد که زیرساخت دیجیتال میتواند در بحرانها مزیت رقابتی ایجاد کند. کاهش وابستگی به شعب فیزیکی و حرکت به سمت کانالهای فروش کمهزینهتر، حاشیه سود را حفظ میکند.
۳. تنوعبخشی به بازار و زنجیره تأمین
وابستگی به یک تأمینکننده یا یک بازار هدف، در شرایط تحریمی و ریسک جنگ، بسیار خطرناک است. توسعه بازارهای منطقهای و ایجاد تأمینکنندگان جایگزین، هزینهای پیشگیرانه در برابر شوکهای ناگهانی است.
۴. سرمایهگذاری در منابع انسانی
در بحرانها، نیروی انسانی توانمند مزیت اصلی است. آموزش مهارتهای چندگانه، ایجاد سیستمهای انگیزشی و حفظ نیروهای کلیدی، هزینه نیست، بلکه سرمایهگذاری استراتژیک است.
۵. مشارکت و ادغامهای هدفمند
ائتلافهای تجاری، سرمایهگذاری مشترک و حتی ادغام با رقبا میتواند هزینهها را سرشکن کرده و قدرت چانهزنی را افزایش دهد.
در فضای پرریسک کنونی، تمرکز کسبوکارها باید بر انعطافپذیری، نقدشوندگی و فناوری باشد. کسبوکارهایی که امروز در زیرساخت و تابآوری سرمایهگذاری میکنند، فردای بیثبات را با ثبات بیشتری مدیریت خواهند کرد.
