در هفتهها و ماههای اخیر حتی اگر نیمنگاهی هم به لینکدین انداخته باشید، حتماً متوجه موج بزرگ پستهای «Open to Work» شدهاید؛ پستهایی که اغلب با توضیحاتی پر از شرمندگی، عذرخواهی و تلاش برای توجیه شرایط همراه هستند. بسیاری از نیروهای متخصص، با وجود سالها تجربه و مهارت، بهدلیل شرایط اقتصادی، اختلالهای گسترده اینترنت و تصمیمهای خارج از کنترل فردی، شغل خود را از دست دادهاند؛ هرچند گاهی فراموش میکنند بیکاری امروزشان نشانهی ضعفشان نیست.
شرمندگی، واکنشی انسانی اما ناعادلانه
در فرهنگی که شغل با ارزش فردی گره خورده، از دست دادن کار میتواند احساس بیکفایتی، اضطراب و حتی انزوا ایجاد کند. اما آنچه امروز در بازار کار ایران رخ میدهد، یک مسئله ساختاری است، نه فردی. اعلام «اوپن تو ورک» و آماده استخدام بودن، نه اعتراف به شکست، بلکه نشانه شفافیت و شجاعت حرفهای است؛ شجاعتی که بسیاری هنوز توان ابرازش را ندارند.
لینکدین، فضای حرفهای است نه دادگاه
در چنین شرایطی اگر تصمیم گرفتهاید وضعیت خود را اعلام کنید، لازم نیست عذرخواهی کنید یا خودتان را کوچک و ناتوان نشان دهید. کافیست ساده، محترمانه و حرفهای بنویسید و تمرکز را از «از دست دادن شغل» به «توانمندیها، تجربهها و مسیر بعدی» منتقل کنید. بازار کار به افرادی نیاز دارد که بدانند چه ارزشی خلق میکنند، حتی در سختترین شرایط.
چند توصیه عملی در این دوره دشوار
شبکهتان را فعال نگه دارید: ارتباط با همکاران سابق، مدیران و دوستان حرفهای میتواند فرصتهایی ایجاد کند که آگهی نمیشوند.
مهارتهایتان را بهروز کنید: حتی یادگیریهای کوچک، حس کنترل و پیشرفت را بازمیگرداند.
ریتم روزانه داشته باشید: بیکاری نباید به بینظمی ذهن و زندگی منجر شود.
از خودتان مراقبت کنید: فشار روانی این دوره واقعی است؛ حرف زدن، استراحت و کمک گرفتن ضعف نیست.
یک یادآوری مهم
این دوران خواهد گذشت. اقتصاد، اینترنت و بازار کار شاید ناپایدار باشند، اما ارزش شما به یک موقعیت شغلی گره نخورده است. «اپن تو ورک» بودن، اگر با صداقت و عزتنفس همراه باشد، نه مایه شرمندگی، بلکه نشانه ایستادگی در شرایطی ناعادلانه است.
